Wat heb ik een spierpijn en ik ben nog lang niet klaar…… Misschien ken je dat moment ook wel; Je kijkt, met je handen in het haar, naar al het werk dat er nog ligt en vraagt je af hoe je dit nog voor elkaar gaat krijgen. Ik voel mijn benen verzwakken, ik heb pijn in mijn armen en kom niet meer tot actie. Steeds meer merk ik dat ik sta te kijken naar het werk in plaats van het ook echt aan te pakken. Het punt waarop de radeloosheid begint toe te slaan en de uitdaging veranderd in een stress-gevoel.

Afgelopen weekend heb ik onze wilg gesnoeid. En ik heb het geweten. Het plan was om het samen met een vriend te doen. Inderdaad, dat was het plan. Hij kon niet en alleen kan het ook wel, dacht ik. Dus vol goede moed en met twee kettingzagen ga ik aan het werk. Eigenlijk gaat het best wel snel. Eerst natuurlijk de laaghangende takken en dan langzaam werk ik naar boven. Als de stokzaag niet meer lang genoeg is, ga ik over op de ladder met de handzaag. Nu begint het al wat meer spannend te worden. Steeds hoor ik het stemmetje in me, van mijn moeder, “Michel, doe je wel voorzichtig”. Ik denk dat mijn moeder me beter kent dan ik. Steeds hoger klim ik. De boom en dus ook de ladder, beginnen steeds meer te schudden met de opkomende wind.

Terwijl ik op de ladder sta, zie ik de ravage onder mij. Het lijkt zo, op afstand, nog wel overzichtelijk. Toch maar even wat op de kleine aanhanger pakken, en voor we het weten is die ook alweer vol. Wat is er eigenlijk veranderd in de tuin?

Het weekend gaat snel voorbij en ik voel spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had. Heerlijk, gratis fitness. Maar wat doe ik eigenlijk met al dat tuinafval, hoe krijg ik dat weg? Als ik maandag weer in de tuin sta, realiseer ik me pas echt dat dit nog wel een week werk is, tenminste zo lijkt het we, en daar heb ik eigenlijk geen tijd voor. En eigenlijk ook geen zin in? Ik wil nog een bericht maken, ik heb telefoongesprekken en coachafspraken staan. We hebben nog twee dagen training. En eigenlijk wil ik ook nog tijd en aandacht thuis voordat ik zaterdag op cursus ga (ja, in Griekenland). Ik voel de paniek toeslaan terwijl ik over het algemeen juist de rust zelve ben. Een leidinggevende gaf me ooit een mooi compliment: “Als er van alles omvalt en er paniek is, kom jij beheerst in actie”. Nou, hij zou me nu eens moeten zien. Ja, lieve mensen, ik ben ook een mens en bij mij gebeurt dit dus ook.

En terwijl ik nog steeds radeloos in de tuin sta, geef ik mezelf een schop onder mijn kont en neem ik een besluit. “Je moet het zelf doen, en je hoeft het niet alleen te doen”. Ik bel een bekende om advies te vragen, want hij is, als hovenier, een expert op het gebied van tuinen. “Michel, gewoon met een paar man aanpakken. Je mag mijn grote aanhanger wel lenen dan heb je het zo in twee keer weg”. Dat is het! “Ik hoef het niet alleen te doen!”. Samen is ook veel leuker! En de top van de boom, daar heeft hij ook wel een adresje voor. Het telefoongesprek met de houthakker is geruststellend. Woensdag komt hij kijken. En komende weken kan hij de boom al in.

Soms lopen we zo vast in onze eigen beperkingen. We kunnen veel én niemand is overal expert in. Om verder te groeien is het ook goed om te weten wat je wel wilt doen en wat niet. Eigenlijk is het net als de boom. Soms moet je dingen wegsnoeien en anderen daarvoor om hulp vragen. Alleen dan ontstaat er ruimte voor iets nieuws, meer lucht en licht en biedt het een mooie basis om verder te kunnen groeien. En dan heb ik ruimte om weer bezig te gaan met mijn Compass, met dat wat ik leuk vind. Bijvoorbeeld mensen helpen en inspireren om hun eigen doelen en wensen te realiseren.

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.